Ona ne zaman baksam, bana bakıyor uzun uzun.Uzun dediğim de, birkaç saniye hani.Ama bana çok uzun geliyor işte.Zaman duruyor sanki.O an öyle bir darma duman ediyor ki beni.Ve o an öyle bir bakıyor ki, tarif edilemez birşeyler hissediyorum.Sanırım onu hissediyorum.Sonra kafamızı çevirip hayata devam ediyoruz.Ta ki tekrardan birbirimize bakana kadar.
Bir kaç fotoğrafın var bende, tamam bir kaç değil, bütün fotoğrafların var bende. Özlüyorum arada, bakıyorum. Dokunuyorum bazen yanaklarına, dokunduğumu sanıyorum tozlanmış ekranı yok sayıp. “Yeter artık kendine çektirdiklerin, kendine gel” diyorlar, gelemiyorum. İstiyorum ama gelemiyorum ki ben. Ben kimim bilmiyorum. Hala bu kadar senken, hala kendi adımdan çok seninkini söylerken kim olduğumu çıkaramıyorum ben. Sonra devam ediyorum ekranı okşamaya, göz yaşlarım eşlik ediyor zaman zaman. Yalnız değilim korkma.
Ama ben çok özlüyorum. Ağlıyorum, dua ediyorum, isyan ediyorum, dayanamıyorum.
“Hepsi geçecek” demiştin, geçmiyor. Ya da geçiyor, hepsi, birer birer. Bilmiyorum, birileri giriyor hayatıma, birileri çıkıyor, konuşuyorlar.. duymuyorum, “Siz kimsiniz?” diyemiyorum. Hiç birini istemiyorum, hiç biri tanıdık değil bana, bir tek seni istiyorum. Burası çok karanlık, burası çok soğuk. Kurtar beni bu boşluktan, herşey geçiyor, sen geçmiyorsun. Atamıyorum içimden, kurtulamıyorum senden, kurtuldum sanıyorum, bir nefes alıyorum, nefes değil bu, kokun, kokunu içime çekiyorum, sarhoş oluyorum. Unutamıyorum. Sahi ben sarhoş oluyorum, içiyorum, içiyorum.. Kendimi kaybedip bağıra bağıra şarkılar söylüyorum. Zamansız kahkahalar atıyorum. Ağlıyorum ben en çok. Hem de herkes gülerken, sonra bitiyor bardağım, senin gibi, tekrar istiyorum. Seni istediğim gibi, tekrar tekrar, hiç bitmesin istiyorum, o geliyor sen gelmiyorsun.
